مرهمی برای جامعه بحران زده روزنامه نگاری

به گزارش باشگاه خبرنگاران، سید فرید قاسمی، مورخ مطبوعات ایران در یادداشتی به توصیف مکتوب عملکرد حسین انتظامی پرداخت و نوشت:

حدود 24 سال و 6 ماه پیش، هم اندیشی بررسی مطبوعات در هتل کادوس رشت برقرار بود. دکترحسین انتظامی را اول بار 17 تیر ماه 1372 در همان هم اندیشی دیدم. چابک و سریع القدم. 25 سال داشت.
«بالای سرش ز هوشمندی، می تافت ستاره بلندی» .
پس از 4 سال اشتغال در روزنامه قدس به عنوان کارشناس مطبوعات داخلی مشغول به کار شده بود. دیری نپایید که معاون و سپس مدیر کل مطبوعات داخلی شد.

میانه سال 1376 از مطبوعات داخلی رفت اما روزنامه نگاری را رها نکرد. سردبیری روزنامه ابرار، بنیادگذاری موسسه مطبوعاتی جام جم، مدیریت موسسه همشهری، سکانداری گروه رسانه ای خبر در تهران، نماینده مدیران مسئول در هیات نظارت بر مطبوعات از جمله مشاغل او بود.

اما مهمترین کارش را در این دوره( 1376 تا 1392 ش)، پی جویی کارآمدی مدیریت مطبوعاتی، انباشت و انتقال تجربه با پدیدآوری آثار می دانم. جوینده مکتب روزنامه داری ایرانی شد تا خمیرمایه ای برای توانمندسازی مدیریت و اقتصاد در رسانه بیابد. به سرشت شناسی  نشست. چرخه ها را واکاوی و آسیب ها را رده بندی کرد.
رویه ها را برشمرد و صواب و ناصواب را از هم تمیز داد تا به صواب دید برسد و به شیوه ای از بنگاه داری مطبوعاتی بومی دست یابد.

تجربه های جام جم و همشهری را مکتوب کرد و «روزنامه نگاری و روزنامه داری» را نوشت تا «مقدمه ای بر مدیریت مطبوعات و اقتصاد رسانه » باشد.
اثر یاد شده را در «مدیریت مطبوعاتی: تاملی د راقتصاد و سازمان مطبوعات» بسط و گسترش داد تا کمبود منبع کاربردی در این زمینه را از بین ببرد. « نقطه: مجموعه مقالات درباره روزنامه نگاری و مدیریت رسانه»، « ناوبری وب: یافته های علمی در روزنامه نگاری آنلاین و مدیریت داده»، « ما و ژئوپلتیک علم: جستاری در رتبه بندی علمی کشورها» و « پاپاراتزی نیستیم: مجموعه مقاله هایی درباره اخلاق حرفه ای و مسائل روزنامه نگاری ایران» چهار کتاب دیگر اوست که جملگی دغدغه مندی اش را نشان می دهد.

با این ذهن مشغولی و مهارت افزایی، پس از 16 سال، 20 شهریور ماه 1392 به معاونت امور مطبوعاتی وزارت فرهنگ بازگشت و این بار بر صندلی اول نشست. اکنون نیز پس از چهار سال و سه ماه و 14 روز در 50 سالگی و پس از طی طولانی ترین دوره معاونت امور مطبوعاتی در 30 سال اخیر، با ارتقاء، اریکه مطبوعات را ترک کرد.

نیم سال نخست سکانداری، با مدرس ها، محقق ها، مدیرها، نگارنده ها، گرداننده ها و به طور کلی جامعه روزنامه نگاری ایران و صنوف مرتبط به رایزنی پرداخت تا برنامه اش را ویرایش کنند. در آن جلسه ها منظومه فکری خودش را داشت. مردمدار و مشورت پذیر بود اما مشاوره ها را از فیلتر عقلی خود و مصلحت اندیشی های اداری عبور می داد.
دردهای جامعه بحران زده روزنامه نگاری را که می شنید، هم آوایی می کرد و کارشناس تر از هر کارشناسی نظر می داد.

این وقوف ما را به این نکته رهنمون ساخت که بسیاری از تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها درباره صنف آسیب پذیر، صدمه بین و آزاردیده روزنامه نگاری، فراتر از سکاندار مطبوعات رقم می خورد.