طرح ترافیک جدید، طرحی مستبدانه و ضد توسعه!

منصور انصاری* دراین یادداشت آورده است :” خیلی به خودم نهیب زدم که در مورد لغو سهمیه طرح ترافیک خبرنگاران و پولی کردن آن، چیزی ننویسم و وارد این بحث نشوم، ولی یکی از دوستان قدیم که با هم در یک دانشگاه درس می خواندیم و او راه دیگری رفت و الان جزء مرفهین و طبعا بدون درد است و در مکتب «نان را به نرخ روز خوردن» کسب فیض کرد و اینک نیز همچنان تلمذ می کند و بر موج حوادث پر نوسان اقتصاد کاذب موجود کالاهای سرمایه ای، از جمله واردات و خرید و فروش ماشین های به قول خودش لاکچری سوار است و پیش می رود، با شوخی و طنز زنگ زد که فلانی! ما با پول، شهردار اصلاح طلبان را نیز می خریم، طرح ترافیک که چیزی نیست، قبلا با پرداخت جریمه وارد طرح می شدیم، حالا یک قدری بیشتر می پردازیم، حالا شما برو همچنان در استرس تهیه خبر و مطلب و مقاله و اطلاع رسانی و فرهنگ سازی به سر ببر، لذا فکر کردم گرچه تاثیری ندارد، ولی برای ثبت درتاریخ خوب است قلمی بزنم.

دیدگاه شهرداری تهران به بهانه سلامت مردم و کاهش ترافیک، آلودگی هوا و پولی کردن و کاهش سهمیه طرح ترافیک خبرنگاران و رسانه ها، در ماهیت خود نگرشی ضد توسعه ای، مستبدانه و عوام فریبانه است. بدون شک، همین رسانه ها که اینک به این بهانه، از مزیت آسودگی و سرعت بیشتر و بدون استرس های متداول برای تهیه خبر و یا حضور در فلان و بهمان جلسه، از طرح ارزان قیمت ترافیک محروم شده اند خود پیشگامان طرح موضوع آلودگی هوا و ترافیک ویران کننده شهر تهران و کلان شهرها در میان افکار عمومی بودند، بحثی که دولت ها و شهرداری ها چندان علاقه ای به طرح آن نداشتند و سعی شان بر این بود که از کنارش بدون صدا بگذرند.

حال شهردار جدید و معاونت حمل و نقل شهرداری، غافل از آنچه که طی سالیان متمادی گذشته، رسانه ها و خبرنگاران در عرصه فرهنگ سازی و ایجاد هم افزایی سایر نهادها و ارگان ها برای کمک به شهرداری در مقابله با بحران ترافیک و آلودگی هوا ایجاد کرده اند، اولین اقدام چشمگیر خود را به «قطع ریشه کم دردسر حضور خبرنگاران در محدوده ترافیک» اختصاص داده است و بر آن است برای جبران این همراهی و همکاری، خبرنگاران را در انتهای صف اتوبوس های کندرو و یا ایستگاه های متراکم و شلوغ واگن های مترو جهت رسیدن به خبر و یا جلسات خبری قرار دهد و البته مدیران رسانه ها و سردبیران را، که غالبا همچون مقامات شهرداری راننده مخصوص ندارند و هر صبح می بایست در مسیر سر کار آمدن، فرزندان خود را به مهد، دبستان و یا کلاس های فوق العاده برسانند با عسرت و سختی مواجه سازند.

آیا ایجاد این عسرت و تنگنا برای بخشی از فعالان رسانه ها یک تفکر ضد توسعه ای نیست؟ باید گفت؛ اصولا اصلاح طلبان معطوف به قدرت از نامطمئن ترین فعالان سیاسی و اجتماعی هستند که برخوردی فرصت طلبانه با رسانه ها و خبرنگاران دارند، چرب زبانی و اعلام باور عمیق به رسانه ها و اطلاع رسانی و به کار بردن جملات و کلمات فریبنده پر جاذبه قبل از به قدرت رسیدن در سطوح مختلف و برخورد با همان کسانی که بستر افکار عمومی را برایشان فراهم ساخته اند، که نکند خدای ناخواسته مطالبه ای برای بهبود شرایط اطلاع رسانی از آنان خواسته شود، زیرا در افتادن برای احقاق حقوق رسانه ها و خبرنگاران را به مصلحت حفظ سمت و موقعیت خود نمی دانند.

این دوگانگی اصلاح طلبان معطوف به قدرت، چندین بار از دهه 80 تاکنون رخ داده است. گرچه موارد استثنا نیز وجود داشته است ولی اینان بر اساس گفته نغز «دنگ شیائو پینگ»، قبل از انتخابات، راهنمای سمت چپ را می زنند و درست سر بزنگاه و چهار راه تعیین کننده حوادث می پیچند به راست، حال سرنوشت طرح ترافیک خبرنگاران و رسانه ها هم از این نوع است.

البته قلم به دستان طناز و لیچارگو که با همان ترفند عوام فریبی، سِمَتی برای توسعه فرهنگی به آنان می دهند وجود دارند که با متلک گویی به نحوه توزیع طرح ترافیک در میان مدیران مسئول، که «طرح ها را به ملوس های دور و بر می دهند نه به خبرنگاران»، موضوع یک ضرورت را با نوشته های خود لوث می کنند! «این دسته عمله اکرۀ ملون نویس» باید اطلاع داشته باشند که در شهر پاریس که خود مبتلا به ترافیک و در روزهای بسیاری آلودگی هواست، نه تنها ورود خبرنگاران با خودروهای خود یا متعلق به بنگاه های خبری آنان به محدوده طرح ترافیک آزاد است، بلکه کارت درشت زرد رنگی با علامت P یعنی همان «پرس» یا «خبر» در اختیار آنان است که حسب ضرورت یا رخداد و حادثه می توانند با نصب آن حتی وسط چهار راه پارک کنند و سوئیچ ماشین را به پلیس حاضر در حادثه بسپارند و به خبر خود برسند!

این در حالی است که پاریس و حومه آن، گسترده ترین و سریع ترین قطارهای زیرزمینی را در اشکال مختلف و با ایستگاه های متعدد و پراکنده در سطح شهر و حومه دارد. از این گذشته، اگر معاون حمل و نقل شهرداری، مُبدع خلاق طرح جدید ترافیک، فقط یک روز در جایگاه دغدغه و استرس دیر رسیدن، چگونه حاضر شدن و چگونه ارسال کردن خبر یا مطلب یا طرح سوال با هزار اما و اگر و نگرانی که عواقب کمتری داشته باشد و صدها مورد دیگر را داشتند، نمک بر این زخم نمی پاشیدند که عوام فریبانه برای سلامت مردم، خبرنگاران را از داشتن یک مزیت ضروری محروم کنند.

ایشان حتما می دانند که حتی قانونگذاران هم البته از سال های بسیار دور، شغل خبرنگاری و فعالیت در مطبوعات را یک کار سخت و زیان آور، همطراز کار پرستاران در دارالمجانین قلمداد کرده اند! گرچه در این شرایط اقتصادی و بی تفاوتی حیرت آور دولت نسبت به سرنوشت مطبوعات و رسانه های غیر دولتی، کار خبرنگاران و فعالان مطبوعاتی در فضای پر تناقض و مملو از تضاد و جناح بازی های سیاسی بسیار دشوارتر و زیان بخش تر از کار فعالان بیمارستان های روانی و کار با دیوانگان است.

به عبارت ساده و قابل فهم؛ کار خبرنگاری یا رسانه ای به طور عام، خود به اندازه کافی استرس، نگرانی، اضطراب و عواقب تلخ دارد، حال برای ورود به محدوده طرح هم می بایست خبرنگار یا خیلی پولدار باشد که نیست یا استرس دیر رسیدن، معطلی و بی نظمی های ترافیکی حاصل از استفاده از وسایل عمومی را نیز بر دوش بکشد!”

*پیشکسوت رسانه و فعال محیط زیست

منبع: خبرگزاری اکو نیوز